POJĘCIE NERWICY

POJĘCIE NERWICY

Zaburzenia nerwicowe zwane potocznie nerwicami (albo: neurozami) to grupa zaburzeń psychicznych o bardzo rozmaitej symptomaty-ce, definiowana jako zespoły dysfunkcji narządów, psychogennych zaburzeń emocjonalnych, zakłóceń procesów psychicznych i patologicznych form zachowania występujących w tym samym czasie i powiązanych ze sobą wzajemnie. Charakterystyczne jest to, że chory często zdaje sobie sprawę z absurdalności swoich objawów (natręctw, fobii) czy braku podstaw swoich objawów somatycznych, jednakże zmuszony jest do ich powtarzania. Między innymi ta cecha - krytycyzm wobec swoich objawów - różni nerwicę od psychozy.

Bezpośrednią przyczynę powstania zaburzenia nerwicowego trudno jest wskazać. W każdym przypadku etiologia choroby jest nieco inna. Głównie kładzie się nacisk na trzy obszary, których wzajemny wpływ ma doprowadzić do wykształcenia się zaburzenia i konkretnych objawów nerwicy:

PRZYCZYNY WYSTĘPOWANIA NERWICY

Czynniki biologiczne

Nerwica nie jest zaburzeniem organicznym, jednak niektóre cechy temperamentalne, stan układu nerwowego – jego wrażliwość i reaktywność, neurotransmitery i ich przewodnictwo – mogą być czynnikami, które sprawiają że wykształcenie się zachowań nerwicowych będzie bardziej prawdopodobne.

Czynniki psychospołeczne

Relacje między jednostką a otoczeniem, konflikty związane z wymaganiami społecznymi a potrzebami jednostki, związki pomiędzy poszczególnymi osobami w rodzinie generacyjnej chorego, deficyty potrzeb – to wszystko wpływa na powstanie trudności i zaburzeń nerwicowych

Sytuacje traumatyczne

W wyniku osobistego, trudnego doświadczenia, nagłej traumy może dojść do uwolnienia się objawów nerwicowych i nasilenia ukrytego potencjału zaburzenia. W wyniku przeżycia traumy dojść też może do zespołu stresu pourazowego PTSD będącego jedną z odmian zaburzenia nerwicowego.

Przy różnicowaniu nerwicy od innych zaburzeń psychicznych (np. psychoz) cechą charakterystyczną jest fakt uświadamiania sobie przez chorego nierealności swoich lęków i zachowania racjonalnego, trzeźwego oglądu sytuacji.

OBJAWY NERWICY

Wyróżniamy następujące objawy zaburzenia nerwicowego:

Zaburzenia wegetatywne:

bezsenność, bóle głowy, serca, brzucha

duszności

wymioty

utrata apetytu

zaburzenia funkcjonowania organów wewnętrznych

zaburzenia funkcji seksualnych – od aseksualności po brak odczuwania satysfakcji ze współżycia

mrowienie i odrętwienia palców rąk i nóg

Zaburzenia emocjonalne:

Lęk – zaburzenia lękowe w postaci fobii – w tym fobie społeczne i specyficzne (związane z konkretnymi sytuacjami bądź przedmiotami), zaburzenia lękowe w postaci nieokreślonego rozlanego niepokoju, mieszane zespoły lękowo – depresyjne, napady lękowe

brak motywacji, apatia

stan podwyższonego napięcia, poirytowanie

labilność emocjonalna

przygnębienie

Zaburzenia funkcji poznawczych:

myślenie natrętne

natręctwa ruchowe

trudności w koncentracji uwagi

nagłe, demonstracyjne zmiany osobowości (np. dysocjacja, fugi dysocjacyjne, depersonalizacja)

subiektywnie odczuwalne zmiany w percepcji rzeczywistości (np. derealizacja)

Nerwicowe błędne koło

U chorych występuje dodatnie sprzężenie zwrotne między objawami. Przykładowo, chory cierpi na bezsenność, co potęguje lęk przed nocą i niemożliwością zaśnięcia, co z kolei powoduje u chorego pobudzenie które uniemożliwia mu zasypianie. W psychoterapii, szczególny nacisk w procesie zdrowienia z nerwicy kładzie się na przerwanie błędnego koła nerwicowego.

Poza objawami osiowymi, w zależności od rodzaju nerwicy mogą występować dodatkowe objawy takie jak zespoły natręctw, zespół neurasteniczny (poczucie nieustannego zmęczenia), zaburzenia somatyzacyjne, zespoły depresyjne i inne.

ZWALCZANIE NERWICY

Zaawansowane sposoby leczenia nerwicy:

psychoterapia, która poprzez zmianę zachowania i interpretacji własnych objawów i bodźców lękotwórczych pozwala przerwać mechanizm błędnego koła (terapia poznawczo-behawioralna). Psychoterapia pozwala również rozwiązać konflikty intrapsychiczne, które leżą u podłoża wielu zaburzeń z tej grupy.

farmakoterapia – stosowana jako leczenie objawowe, doraźnie lub jako leczenie przyczynowe. W pierwszym przypadku stosuje się przede wszystkim benzodiazepiny – leki antylękowe, np. w lęku napadowym lub w sytuacji, gdy objawy nie pozwalają na podjęcie psychoterapii. W drugim przypadku najczęściej stosowaną grupą leków jest SSRI – leki antydepresyjne drugiej generacji wykazujące się działaniem antylękowym.

Inne sposoby zwalczania nerwicy:

Odkrywanie prawdy o własnej wartości – zatracenie poczucia własnej wartości może doprowadzić do załamania zarówno stanu psychicznego jak i fizycznego. Powinno się odnaleźć swój sens życia a nasza wartość nie powinna być uzależniona od tego czy jesteśmy akceptowani przez innych ludzi i od sytuacji od nas niezależnych.

Utrzymywanie kontaktów z przyjaciółmi – częste rozmowy na różne tematy pomagają przynajmniej częściowo zapomnieć o nurtującym problemie.

Panowanie nad emocjami – negatywne uczucia często sprawiają, że człowiek żyje w ciągłym napięciu. Powinno się starać łagodniej podchodzić do Motywacja i racjonalne podejście do życia – optymistyczne patrzenie na świat i sprawy, które wydawały się wcześniej „nie do przeskoczenia”. Człowiek powinien dodawać sobie sam odwagi po przez m.in. wmawianie sobie, że będzie lepiej.

Aktywność fizyczna- aktywny wypoczynek ma duże znaczenie w redukowaniu negatywnych objawów reakcji depresyjnej.

Dbanie o zdrowie (dieta i suplementacja) – prawidłowe odżywianie się wpływa na większą koncentrację i na chęć polepszenia swojego stanu psychicznego. Człowiek powinien zażywać produkty bogate w witaminy i minerały. Odpowiednie preparaty ułatwiają w sposób łatwy i skuteczny uzupełnić organizm o te składniki.

reklama

KOBIETA

www.klubodchudzania.pl www.antykoncepcja.net www.astmaoskrzelowa.pl